Portugalia

Mam nadzieję, że wszyscy już pooglądali nasze zdjęcia z Portugalii i że już wszyscy po cichutku planują lato 2013 w Albufeira…A kto jest największym wariatem-planowaczem? A ja i Scott! Dzisiaj z tymże jegomościem szukaliśmy już miejscówek na nasze wspólne wakacje w czerwcu 2013! Idioci? Może ale mieliśmy radochę…

O Portugalii nie wiedziałam nic i nie wiedziałam czego się spodziewać. Język totalnie zwariowany, nie podobny do niczego co znam…wiadomo, że grupa romańska języków indoeuropejskich ale jak posłuchać o historii Portugalii (z ust wszystkowiedzącego Chrisa) to ziemia należała na początku do Celtów, do plemion germańskich, do Rzymian i Arabów…to wszystko sprawia, że w języku słychać wszystko co tylko sobie można wyobrazić. Każde z nas słyszało coś innego…kiedy słucha się portugalskiego mówionego szybko, ma się wrażenie (trójka z naszej czwórki bo Jasiek był zajęty szukaniem koszulki ze swoim ulubionym piłkarzem – Jaoa Pereira) że to język jak najbardziej słowiański. Jakby popatrzeć na pisownie, gramatykę i syntaks to wygląda jak hiszpański ale słychać i niemiecki i francuski…Jeśli jakiś Portugalczyk mówi bardzo dobrze po angielsku to brzmi zupełnie jak Irlandczyk (daliśmy się nabrać chyba ze trzy razy) a z drugiej strony zauważyliśmy, że Portugalczycy rozumieją Hiszpanów bez większych problemów. Fajna sytuacja…jedziemy „przewozem” z lotniska do hotelu a na przednim siedzeniu usadowił  się młody Amerykanin (Jeff, he reminded me so much of you…not as handsome though), który mówił trochę po hiszpańsku. Przez godzinę prowadził rozmowę z kierowcą zmieniając jedynie jedną hiszpańską samogłoskę na bardziej twardy jej odpowiednik portugalski. Nie rozumiejąc żadnego języka wysilałam każdy milimetr mojego mózgu żeby cokolwiek zrozumieć…żmudna praca ale niezwykle satysfakcjonująca. Nie było źle…pewnie, że socjolingwistycznie można było się domyśleć, no bo o czym może rozmawiać dwóch facetów jak nie o piłce, o dziewczynach i o odmianie czasownika „mieć”.

Portugalczycy zaskoczyli nas niezwykle przyjaznym stosunkiem do turystów i nie chodziło o to, że na nas zarabiają…jestem pewna, że kierowało nimi czyste poczucie niesienia pomocy. Jak dla mnie i jak na razie, najmilsi ludzie Europy. Czego nie można powiedzieć o przybyłych w podejrzanie dużej liczbie, napuchniętych od kompleksów, niesympatycznych,  malkontentów, rasistów, męskich szowinistów i klepanych po głowie (a w chwilach przypływu miłości małżeńskiej) klepanych po pupie kur domowych z naszego cudownego kraju. Kochani, od pamiętnego, dla mnie przynajmniej, wpisu na starym blogu, staram się nie komentować zachowań Polaków ale nie ma wyjścia…muszę! Szlag mnie trafia kiedy słyszę w jaki sposób Polacy komentują wszystko i wszystkich, jak nazywają ‘po imieniu” każde zachowanie, kolor skóry…ba, kolor sukienki, długość włosów i wielkość tyłka! Szlag mnie trafił jak na meczu nie kryjąca się ze swoim bardzo wysokim wykształceniem, statusem społecznym i obyciem w świecie prosi czarnoskórego Portugalczyka o niezasłanianie ekranu hasłem: „hej czekolada, move!” Przechodząca obok mnie leżącej topless (a miałam nadzieję, że nikt nie zauważy, że nie jestem słaboowłosionym facetem) na plaży para z nadwagą, papierosami w ustach i śląskim akcentem: „żeby to chociaż miała co pokazać” a za chwilę „a tamta co tak cyce wywaliła?” albo facet pływa w basenie, do którego skacze (bo może przecież, basen publiczny) mały Duńczyk i panu woda na twarz prysnęła. Więc pan do chłopca: „ty huju jeden będziesz mi tu skakał jak ja pływam.” Na przemian wymiotować i płakać mi się chciało…albo sposób w jaki mężowi odnosili się do żon…Wszystkie zupy były za słone a spódniczki za krótkie i „z czego kurwa się śmiejesz?” i „no weź się kurwa zajmij dzieckiem.” Najpierw bardzo chciałam się „zaprzyjaźnić” z tymi wszystkimi Polakami ale po dwóch dniach nawet nie przypominałam dzieciom żeby mówiły po polsku…Szok! Kochani, idźmy w świat i pokazujmy się z jak najlepszej strony bo wstyd…

Poza tymi przygodami…było super! Plaże w Portugalii są naprawdę piękne i bardzo czyste, wybrzeże cudowne z pięknymi skałami, jaskiniami, tajemniczymi przejściami dostępnymi tylko podczas odpływu, piaseczek już bardzo przypominający nasz bałtycki, woda, ponoć wyjątkowo w tym roku, trochę zimna. Dzieciom nie przeszkadzało, siedziały i tak non stop a mnie tym bardziej bo nie wchodziłam. Roślinność niska ale za to bardzo zielona. Wszędzie pełno drzew obwieszonych pomarańczami i cytrynami, głównie białe zabudowania z małymi oknami i chyba rzadziej niż w głębi lądu przyozdobionymi płytkami ceramicznymi.

Kasia spełniła marzenie życia i spędziła godzinę w basenie z delfinami. Była taka szczęśliwa, że nawet nic nie mówiła co jest niezwykłe w jej przypadku. Płynęła ciągnięta przez dwa delfiny, przytulała je, całowała i aż unosiła się nad ziemię ze szczęścia. Janek zrezygnował z delfinów bo trzeba dobrze pływać a on jeszcze nie czuje się pewnie w wodzie. Wybrał zamiast tego wycieczkę katamaranem. Pojechaliśmy wszyscy…ja po dwóch amerykańskich Aviomarinach i z tyłkiem ściśniętym przez trzy godziny. Muszę jednak przyznać, że coś w tym jest…jestem sobie w stanie wyobrazić, że niektórzy mogą nawet czerpać przyjemność z wielogodzinnych wycieczek morskich. Cierpiałam strasznie ale byłam dzielna dla dobra ogółu…

Urodziny moje spędziliśmy na plaży znalezionej przypadkiem (Chris się zgubił albo jak kto woli udawał, że się zgubił) takiej na 50 osób z totalnie odlotowymi jaskiniami i schowkami, pełnymi krabów i innymi zwierząt, których nazw nie znam. Skończyłam 38 lat…ciekawe jak ten czas mija, nie? Jak popatrzeć na dzieci to wydaje się, że pędzi jak szalony ale jak popatrzeć na siebie to tego w ogóle nie czuję… albo żyję w kompletnym zaprzeczeniu. W sumie 38 lat to nie jest dużo a tyle jeszcze przede mną skoro się zadeklarowało, że się będzie żyć 100 lat! Wiem, że to brzmi jak cliche ale ja naprawdę nie czuję się starsza czy poważniejsza…Pewnie, że noga boli, hertzklekoty są, pamięć zawodzi i wina już tyle wypić się nie da ALE jest tyle fajnych rzeczy, które przychodzą z wiekiem że przynajmniej jeśli chodzi o mnie to bilans strat i zysków wychodzi na zero albo nawet na plus! Niech żyją starzejący się!

A ze spraw bardziej przyziemnych to pakowanko do Polski trwa, plany na pobyt są, oprócz mojego brata nie odwiedzam nikogo ale zapraszam serdecznie w imieniu mamy i swoim do Starokrzepic albo w sierpniu do Garmisch! Wyjeżdżamy w piątek i jesteśmy, krócej niż zwykle, do 25-go lipca. Mam nadzieję, że internetu w Starokrzepicach nie popsuję jak rok temu i będę mogła pisać od czasu do czasu.

Udanych wakacji życzę kochani!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s