Comfort Food…

FullSizeRender-2

Comfort food to po angielsku jedzenie na poprawę nastroju. Jedzenie takie przywołuje miłe wspomnienia i zabiera nas w nostalgiczną podróż do chwil, nierzadko z dzieciństwa, które kojarzą nam się z bezpieczeństwem, komfortem duchowym i spokojem. W wiadomo jakiej encyklopedii było napisane, że często takie jedzenie charakteryzuje się łatwością przygotowania i wysoką zawartością węglowodanów. Nie za bardzo czaję z tymi węglowodanami, ale z łatwością przygotowania się zgadzam. Przejdę nawet o poziom wyżej. Wyższy poziom łatwości przygotowania to nieprzygotowanie jedzenia. Według mnie, jedzenie na poprawę humoru to takie, którego nie musisz przygotować. Ktoś to zrobi za ciebie. I dla ciebie. Muszę tutaj zdementować pochlebne, acz nieprawdziwe, pogłoski jako żem druga Martha Stewart. W kuchni się nie realizuję. Gotować nie lubię. Umiem, bo jak coś robię, to lubię umieć i gotuję, bo zawsze jakieś otwory gębowe do zatkania się znajdą. Zdecydowanie wolę jednak jak ktoś to za mnie robi. Najlepiej żeby mama. Moje najbardziej komfortowe jedzenie to kluski tarte, zwane w moim domu kluskami szarymi żeby je odróżnić od klusek białych, czyli śląskich. Kluski tarte, koniecznie z sosem grzybowym i buraczkami. Jak byliśmy mali, mama przed podaniem kroiła nam te kluski na kawałki i rzucała łychę buraczków na kluski tak że się sos robił czerwony. Ślinianki mi już wariują… Za każdym razem kiedy jechałam z Niemiec do Polski, mama kazała meldować się pod Opolem żeby mogła wstawić wodę na kluski. Cieplutkie czekały na stole kiedy podjeżdżaliśmy pod dom. I tak usiadłam i jadłam i jadłam…

Życie na wsi było proste. Siało się zboże wiosną, zbierało latem, zawoziło się zboże do młyna, przywoziło mąkę, zawoziło mąkę do piekarza i przez cały rok, raz w tygodniu, miało się chleb. Co piątek cała wieś pachniała świeżym chlebem. Na rowerze zapylałam na koniec wsi do piekarza po cztery bochenki chleba – dwa na każdą stronę kierownicy. Babcia robiła krzyż na chlebie i kroiła kromkę. Mnie nie pozwolili kroić. Moje pajdy były niezgodne z dopuszczalnymi jednostkami miar dla ciepłego jeszcze bochna chleba. I dobrze. Dostawałam kromkę chleba z masłem i miodem od dziadkowych dziesięciu pszczół. Szczęście…

Bezy z przesadną ilością bitej śmietany stały się jedzeniem na poprawę humoru dzięki trzem pałom z rosyjskiego w ciągu jednej, czterdziestopięciominutowej lekcji. W czasach ciemnoty metodycznej takie rzeczy się zdarzały. Mnie częściej niż innym. Oddana klasówka – pała, niezapowiedziana poprawa spałowanej klasówki – druga pała, pyskówka w temacie niesprawiedliwego spałowania – trzecia pała. Pociągając smutnym, czerwonym od płaczu nosem, usiadłam z przyjaciółką pod płotem Zakładu Remontowo-Montażowego mojego taty. Po drodze kupiłyśmy bezy z przesadną ilością, lekko przykwaskowej bitej śmietany. Nie dało rady ugryźć. Można było tylko przycisnąć i czekać aż piana się osunie i wpadnie do ust. Do ust leżących pod płotem. Leżących ze śmiechu. Dostałyśmy takiej głupawki, że trzy pały z rosyjskiego poszły w zapomnienie. Dwie z matmy też. Kiedy teraz dostaję jakąś pałę od życia, wystarczy, że popatrzę na bezy z przesadną ilością bitej śmietany i mi lepiej. Nie kupuję. Do tego potrzebna mi moja przyjaciółka i płot.

Co zrobić kiedy nie ma mamy z kluskami, piekarnia w Starokrzepicach już nie istnieje, amerykańskie bezy są zupełnie nieśmieszne, a potrzeba poprawy nastroju jest? Pozostaje okrojone, skomercjalizowane, zredukowane do białej kulki awaryjne komfortowe jedzenie. Raffaello. Szybki, łatwo dostępny, nie wymagający żadnego wysiłku z mojej strony naprawczak. Uwielbiam tę białą masę otaczającą chrupiący migdał. Najbardziej jednak uwielbiam warstwę wierzchnią wiórek kokosowych. Każdą kulkę odpakowywałam z wielkim namaszczeniem, odwijałam papierek powoli żeby oderwało się jak najmniej śnieżnobiałych, delikatnych wiórek. W Niemczech wystarczyło wyskoczyć do Aldi po pudełeczko Raffaello i wieczór kończył się lepiej niż się był zaczął. W Stanach dopiero kilka dni temu natknęłam się na Raffaello. I z miejsca wmówiłam sobie depresję, zrobiło mi się tak smutno, że tylko jedzenie na poprawę humoru mogło mi pomóc. Trudny tydzień, trudny miesiąc, trudny rok za mną. Zasługuję na Raffaello. To i kupiłam. I rozwijam. Powoli i uroczyście. Przezroczysta folia przyjemnie szeleści, zaraz ukaże się kokosowa kulka. I będę ostrożna, nie pozwolę żeby choć jeden wiórek oderwał się od kulki. A co to? Pod spodem kulki ochronna folia aluminiowa. Po cholerę? Przed czym chroni kulkę Raffaello? Przed włamaniem? Napadem gorzkiej czekolady? Gwałtem napalonej mlecznej? Folia przyklejona do przezroczystego papierka. Przyklejona jakimś superglułem. Trzeba siły użyć. Pociągnąć trzeba. Pociągam i wszystkie wiórki rozsypują się po blacie kuchennym. Został łysy wafelek. To samo z drugim i piątym Raffaellem. I cały, sztucznie wygenerowany, zły nastrój zniknął. Pojawił się prawdziwy. Teraz tylko kluski mogą pomóc…

FullSizeRender

 

FullSizeRender-1

10 thoughts on “Comfort Food…

  1. Ania z ilove.wien Styczeń 24, 2016 / 9:58 pm

    Nożyczkami się nie dało? 😉

    • aniukowepisadlo Styczeń 25, 2016 / 1:21 pm

      Taką się zawzięłam na to Raffaello, że mi nożyczki do głowy nie przyszły :-)…

  2. Apaczowa Styczeń 25, 2016 / 8:44 am

    Łooo, ale mi się przypomniały moje wszystkie fast foody! Pierwszy, to rosół mojej babci, tej co z nami mieszkała, a drugi to ten wsiowy chleb od babci, co mieszkała, no wiadomo, że na wsi. Z tym wsiowym masłem, posypany solą w ilościch nie mających nic wspólnego zezdrowym rozsądkiem i popity jeszcze ciepłym mlekiem, właśnie przyniesionym przez dziadka z obory, którego nikt nawet nie myślał pasteryzować. Aleś narobiła. Gdzie ja teraz taki fast znajdę?
    P.S. Albo ja dawno nie jadłam raffaello, albo moje były bez tego dziadostwa, co urywa wióry!

    • Apaczowa Styczeń 25, 2016 / 8:47 am

      Miało być tam wyżej comfort food, a nie fast, oczywiście! Oj, coś chyba ten fast mi w tyle głowy kołacze…

      • aniukowepisadlo Styczeń 25, 2016 / 1:23 pm

        Po prostu chciałaś comfort food mieć fast i tyle! Niecierpliwa dziewczyna jesteś :-)!

    • aniukowepisadlo Styczeń 25, 2016 / 1:23 pm

      Apoczowo…samo sobie też nie robiłam, bo kluski za mną łażą krok w krok! A Raffaello z folijką to może tylko w Stanach… Sprawdzę jak wrócę do Europy, czy my też tak je zabiezpieczamy!

      • Apaczowa Styczeń 25, 2016 / 1:33 pm

        Aż chyba kupię i sprawdzę. Tak w celach naukowych oczywi$cie, a nie po to, żeby sobie podjadać na ulubionym serialu 😀

      • aniukowepisadlo Styczeń 25, 2016 / 1:38 pm

        Kup, sprawdź i przyślij do mnie, bo wiadomo, że potrzebna jest weryfikacja twoich wyników 🙂

  3. Dorota Styczeń 30, 2016 / 10:50 am

    Eee tam … Raffaello … Takie sobie. Nie ma to jak Ptasie Mleczko, ale tylko Wedla i tylko to waniliowe, żadne inne smaki się nie liczą! Niestety potrafię sama zjeść pół pudełka …
    A domowe komfort fudy? Leniwe pierogi, sernik mojej Mamy, jabłecznik Babci, domowy makaron Niani …
    Jeść mi się chce! Biegnę do kuchni zrobić polski obiad – młode ziemniaczki, jajka sadzone i fasolka z tartą bułką. Pa!

    • aniukowepisadlo Luty 3, 2016 / 12:41 pm

      Dorotka, wiem, że to trochę późnawo, ale smacznego…młode ziemniaczki, ach…:-)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s