Jesień w Nowej Anglii…

dsc_0043

Jesień w Nowej Anglii rozpoczyna się latem, a kończy zimą. Czyli jak wszędzie. A jednak nie jak wszędzie. Letnia jesień jest bardziej letnia, plaże pustoszeją, woda w oceanie wczesną jesienią jest najcieplejsza, można wyłączyć klimatyzację i otworzyć okna. A zimowa jesień… W tym roku jeszcze się nie zjawiła ale wiem, że jak walnie to z grubej rury tak, że klęska żywiołowa, zamknięte szkoły, kocyk i herbatka… Wciąż czekamy na te atrakcje. Jesień była moją ulubioną porą roku, w Nowej Anglii spadła na drugą pozycję, głównie z powodu posiadania czegoś, o czym wielu marzy – ogródka.

Nienawidzę pracy w ogródku, nie sprawia mi przyjemności, nie relaksuje, nie odstresowuje. Widzę wyłącznie bezsens i zapieprz na miarę Syzyfa. Nie powiem, fajnie jest wysłać latorośl w zarośla po pomidora i pęk kopru – jedyne dwa jadalne produkty, które udało mi się wyhodować w ilościach użytkowych. Ale oto kolejny bezsens – do pomidora przydałaby się bazylia, która wypięła się i zwiędła jak raz zapomniałam ją podlać. Do kopru ogórek by się zdał, albo choć dziecko z kolką –ani jednego, ani drugiego. Ale najgorsza jest jesień. Ilość szeleszczących, ścielących się na ściółce, szumiących na wietrze liści już nie jest nawet śmieszna. Nie robię już rozmazanych zdjęć dzieci rzucających się na kupę liści. Nikt się nawet w tę kupę nie rzuca (powodem mogą być również ukryte w kupie kupy psa). Po całym dniu zgrabiania, wygrabiania, podgrabiania liści szeleści mi w lewej półkuli, stawiam pięćdziesiąty wór z liśćmi pod płotem, masuję obolałe plecy i otwieram zasłużoną butelkę lokalnego piwa. A tu znienacka zefirek zaczai się na nierodzącą od wojny secesyjnej jabłoń karłowatą i cały ogródek pokryty w tycich złotych listeczkach, których za diaska zgrabić się nie da. Rano okazuje się, że worki porwał halny i rozpiździelił je po całej ulicy i że mam wysypkę od masowania obolałych pleców, bo na rękawicach były resztki jakiegoś trującego pnącza. Taka oto jesień w moim ogródku. Ale poza ogródkiem, nie jest źle…

Jabłka…Uwielbiam jabłka i tak samo jak jeść, uwielbiam je wąchać. Nie rozpoznaję po zapachu jaki to rodzaj, ale i tak wącham. W sklepach głównie pachną środkami chemicznymi, ale na targach i na przydomowych straganach jabłka pachną jabłkami, wiatrem, trochę Polską…Jest tyle rodzajów jabłek . Nie wiem czy tak jest wszędzie w Stanach, czy tylko tutaj, ale tylu rodzajów jabłek nie widziałam nigdy. I jem i jem i nie mogę się najeść. Moje ulubione to Honeycrisp – twarde , ale nie za twarde, przykwaskowe, ale nie za kwaśne, soczyste, ale po brodzie nie kapie i pod koniec kęsa robi się słodko i miodowo. A ponieważ nienawidzę ogryzków poniewierających się w samochodzie, zjadam je w całości i te Honeycrispowe są najlepsze! W Starokrzepicach mieliśmy sad. Jesienią zbieraliśmy jabłka i trzymaliśmy je na strychu w sianie żeby się nie popsuły. Dziadek przynosił po kilka pachnących sianem jabłek, obierał je cieniutko przy stole swoim specjalnym małym „kozikiem” i kroił w plasterki dla nas, dzieci. Co wieczór kroję dla Jasia na lunch. Kroję, bo lubię je kroić i bo Jaś ma aparat na zębach. I ciasta z jabłkami robię. Piec nie umiem i nie lubię za bardzo, ale te tarty jabłkowe wychodzą mi pięknie, smakują wyśmienicie, pachną cynamonem i gałką muszkatołową i zajmują mi jeden odcinek Na Dobre i Na Złe.

dsc_0503

Dynie…W Providence, stolicy stanu Rhode Island, znajduje się jedna z najbardziej prestiżowych szkół artystycznych w Stanach. Co roku studenci tej szkoły zbierają tysiące dyń i robią dyniowe wycinanki. Ustawia je się później w zoo w Providence, podświetla milionem żarówek, latarenek lampeczek i jupiterów, zbiera się od wchodzących po kilka zeta, kusi karmelowym piwem i pokazuje się cuda, cudeńka. Latarnie dyniowe prezentowane są tematycznie. Były bajki, Gwiezdne Wojny, sławni, którzy odeszli w tym roku, moje ulubione – Włochy i temat roku – wybory. Festiwal świateł, subtelna, acz podkreślająca atmosferę muzyka, dyniowa sztuka, dobre jesienne piwo, cudowne towarzystwo moich czterdziestu uczniów i ogród zoologiczny. W ciemnościach między oświetlonymi dyniami ukazuje się długa szyja dostojnej żyrafy, czy trąba niemrawego słonia. Czarodziejski wieczór.

dsc_0039

Foliage oznacza liściastą zieleń, ale słowo to używane jest w Nowej Anglii wyłącznie jesienią, kiedy to zieleń ta zmienia się w złoto, czerwień. Są specjalne strony internetowe pokazujące gdzie kolory liści są jeszcze żółte a gdzie już należy pędzić, bo czerwienią palą się wzgórza i doliny. Sprawdza się taką stronkę, zbiera rodzinę, psa i dobry aparat i pędzi się na łeb na szyję żeby te kolory uwiecznić. I wierzcie mi, ludzie przyjeżdżają w miejsca najpiękniejszych kolorów jesieni z bardzo daleka. A ja mam je na co dzień. Wyjeżdżam jesiennym porankiem kiedy wstaje słońce i całą godzinną drogę do pracy słońce organizuje mi pokaz najpiękniejszych kolorów jesieni z efektami specjalnymi w postaci rosy na zielonych jeszcze łąkach i pojawiającego się od czasu do czasu, opustoszałego już z jachtów, łódek i stateczków oceanu. Mało kiedy uwieczniam, bo ręce na kierownicy a jedno oko na drogę. Ale wszystko w pamięci zapakowane i zamknięte. Odwiedzam czasem jak mi szaro i buro.

screen-shot-2016-11-27-at-10-08-33-am

źródło: Smithsonian Magazine 

Graniczną miedzą miedzy jesienią a zimą jest święto Dziękczynienia. Nie kalendarzową, ale obyczajową na pewno. To moje ulubione amerykańskie święto. Ma się odnosić do świętowania pierwszego roku na nowej ziemi przez przybylców z Anglii z tubylcami z Ameryki. A że rok do łatwych nie należał, ci, co przy życiu zostali mieli za co dziękować. Setka uchodźców z Anglii zawinęła do Plymouth późną jesienią 1620 roku. Dopadł ich chłód, głód, deprecha, czy zbyt śliski kamień na brzegu urwiska. I tak ze stu zostało pięćdziesięciu. Zaprzyjaźnili się z jednym z niewielu plemion indiańskich, które pozostało po czystce poprzedniego pokolenia spowodowanej kontaktem z innymi, kichającymi przybyszami z Europy. Albo plemię Wampanoag nie dostało maila od przodków, albo stwierdziło, że skoro przeżyli są nie do ruszenia. Pokazali Anglikom co z czym sadzić żeby rosło, czym się odziać, jak chałupę zbudować i jak dzikiego zwierza w postaci indyka na kolację upolować. No i jak się tak zbliżyli, numerami telefonów powymieniali, to się w końcu umówili i tak późną jesienią w 1621 trzy dni imprezowali. A że potem Indianom ziemię biali przybysze odebrali i wymordowali ich przy okazji, to pominiemy gładko. Nie wypada o tym dzisiaj wspominać. W 1863 Abraham Lincoln postanowił, że sytuacja taka nadaje się na święto państwowe. W czwarty czwartek listopada kraj ma się spotkać rodzinnie, ma się najeść, napić, naśmiać, nabyć się ze sobą, a w piątek naród ma się na największe zakupy w roku udać, w drzwiach się poprzepychać i torbami się ponaparzać i wydać odkładane na tę okazję dudki.

Pisząc ten wpis, jedziemy ze spędzonych z New Jersey świąt i i mijamy i jesteśmy mijani przez dziesiątki samochodów z wielkimi choinkami przymocowanymi sznurkami do dachów. I wiem już, że jesień się skończyła i rozpoczyna się przedświąteczne szaleństwo…

 

 

 

4 thoughts on “Jesień w Nowej Anglii…

  1. M. Listopad 28, 2016 / 11:59 am

    Jakem ateistka zakrzyknąć muszę: O mój Boże! Jaki fajny wpis! Opisy przyrody włosy me wszystkie postawiły dęba, wyobraźnia wymalowała czego oczy nie widziały. A i historii – z której zawsze kiepska byłam – „liznąć” nieco mogłam! Zachwyt absolutny wstrząsnął mym jestestwem!!!

    • aniukowepisadlo Grudzień 30, 2016 / 5:37 pm

      Dziękuję bardzo!! Bardzo mi miło czytać takie piękne zachwyty!

  2. irenastravels Grudzień 6, 2016 / 2:08 pm

    Hi i like blg ! Jesień w Nowej Angli ! Good job ! Thank you ,

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s