Aniukowe Pisadło

Dzień kobiet jest raczej przeciętny. Zazwyczaj kobiety wstają rano, chyba że były na nogach i na piersiach całą noc i wstać rano po prostu siły nie mają. Jak już wstaną to muszą kobiety się doprowadzić do porządku, chyba że im to lata, albo lat mają dwadzieścia i pięć. W innych przypadkach, kobiety muszą coś zakryć, coś uwypuklić, coś ścisnąć, coś dokleić, coś usunąć. Kobiety idą do kuchni i robią śniadanie. Czasem tylko robią, same nie jedzą, bo nie mają czasu. Kobiety czasem wychodzą do pracy. Czasem nie wychodzą, bo w pracy już są. Czasem całymi dniami przebywają z dorosłymi, czasem z dziećmi, często wręcz ze swoimi. Po pracy, kobiety są zmęczone, chyba, że są na prochach jakichś i zmęczenia nie czują. Kobiety robią zakupy w spożywczym, chyba że mają pełną lodówkę. Taka sytuacja jednak to rzadkość. Kobiety gotują, chyba że nie gotują, bo ktoś za nie to robi, albo są na diecie. Pierwsza sytuacja – mega fikcyjna, druga nie wyklucza gotowania dla reszty. Kobiety robią pranie, chyba że im nie zależy na białych bluzkach wrzuconych do pralki z farbującymi jeansami. Kobiety czasem czytają. Czasem swoim dzieciom do poduszki, rzadziej z przyjemnością. Kobiety czasem idą na spacer z przyjaciółką chyba, że przyjaciółki dziecko akurat chore jest i ta pójść nie może. Czasem wypiją lampkę wina. Często tego żałują następnego ranka. Dodatkowo, tak na boku, dokształcają się zawodowo, hodują pomidory, myją okna przynajmniej cztery razy w roku, chodzą do kościoła, rzadziej do kina, szukają tanich lotów na wakacje, pakują prezenty pod choinkę, zakładają koła gospodyń i ratują psy ze schroniska. Ale to tak od święta, bo w powszedni dzień kobiet, na pierdoły czasu przecież nie mają.

Od czasu do czasu zdarza się kobietom święto. Dzień kobiet. Jak mają szczęście to i kilka w życiu się przydarzy. Jak wtedy kiedy byłam mała i ósmego marca mama zapraszała koleżanki na likierek. Siedziały na zielonej rogówce i popijały likierek ukręcony w świetle księżyca z cukru i jajek od kur w wolnego wybiegu. Zwijały się ze śmiechu i zostawiały szminkę na brzegach kieliszków. Siedziałam jak wryta. Albo wtedy kiedy mój starokrzepicki chłopak przytaszczył mi bukiet kwiatów i dwie donice czegoś zielonego – jedną dla mojej mamy, drugą dla babci. Jakże one go wtedy uwielbiały. Wtedy kiedy siedziałam pół nocy susząc jogurt, bo potrzebny był jogurt bez jego jogurtowej substancji płynnych. Koło północy dodałam soku z pomarańczy, przed czwartą miodu, po szóstej posypałam migdałami. Rano jogurt był gotowy. Zaprosiłam na niebywale uroczyste, kobiece śniadanie moje amerykańskie koleżanki. Skończyło się wieczorową porą z pizzą na wynos i czerwonym winem z Aldi. Albo wtedy kiedy z grupą pięciu kobiet zjechałam po raz pierwszy czarną, oblodzoną trasą narciarską. Sama, bez instruktora, nie pługiem. Po jednym sznapsie. Jednym na każdą nogę. Sama też się na końcu przewróciłam i skręciłam nogę w kolanie. Zwiozły mnie na nartach zwijając się ze śmiechu. I wreszcie niedawny dzień kobiet kiedy to z jedną taką, moją ulubioną, po kądzieli kobietą pojechałam w amerykańskie miasto. Odwiecznym marzeniem moim było założyć suknię z cekinami, tiulami, falbanami i z dekoltem wielkim. I marzenie cyk, się spełniło. Marzeniem moim są też większe piersi w tym dekolcie, ale to raczej w kategorii science fiction, z naciskiem na fykszyn. Poszłyśmy do amerykańskiego, kiczowatego sklepy z błyszczącymi sukienkami, podszytymi tiulami w pastelach, z gorsetami na guziki, zamki i zatrzaski, o długościach różnych i w cenach idiotycznie wysokich. Założyłam taką jedną, piękną i TO był mój super fajny dzień kobiet!

Wszystkim wam życzę mnóstwa takich dni kobiet!

Urodziły się bliźnięta – powiedziały mi pielęgniarki na oddziale. Chłopcy. Jeden zdrów jak ryba, drugi niedomagał. Nie domagał tak bardzo, że został w szpitalu. Na długo został. Prawie pół roku. Na początku matka przychodziła codziennie. Mówiły pielęgniarki, że płakała. Która by nie płakała? Z czasem przychodziła rzadziej. Musiała się zająć zdrowym synkiem. Stan chorego się nie poprawiał. Wmawiała sobie, że się nie pogarszał, że będzie lepiej. Każda sobie tak wmawia. Lepiej nie było. Przestała przychodzić. Zostawiła zdjęcie. Na zdjęciu ona z kilkumiesięcznym, pięknym chłopczykiem, obok rowerek, taki do odpychania się,  w tle choinka i prezenty.

Kasia długo mieszkała na tym piętrze. Za długo. Piękny stary budynek w samym sercu Monachium. Wysokie sufity, piękne, zdobione, drewniane drzwi. Ogromne okna z szerokimi parapetami, na których można było wygodnie usiąść, poukładać książki, kartki z życzeniami powrotu do zdrowia i talerz z przywożonymi co drugi dzień, domowej roboty śląskimi. Pod oknem jej pierwszego pokoju przystanek metra, gołębie i pijące od rana, podejrzane towarzystwo. Z okna drugiego pokoju było widać McDonald’s. Kiedy miała już siłę jeść, biegałam na dół i przynosiłam jej frytki i inne niezdrowe przysmaki. Im więcej kalorii, tym lepiej. Tak mówili lekarze. Trzecie okno było najnudniejsze. Przyszpitalny ogródek. Pusty, bo w grudniu nikt nie wisi na zamarzniętych huśtawkach. Kilka dni przed wypisem trafiliśmy do czwartego pokoju z jednym, małym łóżeczkiem. W łóżeczku kwilący prawie bez przerwy chłopiec. Podeszłam bliżej. Pod kabelkami, wenflonami i rurkami płakało skurczone i smutne ciałko. Nacisnęłam guzik. Przyszła pielęgniarka. Powiedziała, że nic nie możemy zrobić, że kolejna dawka środków przeciwbólowych będzie podana za godzinę. Do tego czasu będzie płakał. Zapytałam czy mogę jakoś pomóc, czy mogę go przytulić. Przepisy szpitala nie pozwalały. Popłakałyśmy się obie.

Od rana, co chwilę, odwiedzali nasz pokój specjaliści. Dużo było poważnych słów, beznadziei w głosach, kiwania głowami. Ktoś otarł łzy. Po obiedzie pojawił się pielęgniarz z bujanym krzesłem. Pielęgniarz usiadł na krześle. Ktoś inny odłączył chłopca od kilku rurek i kabelków i włożył go w ramiona pielęgniarza. I tak siedział pielęgniarz całą noc i bujał się na krześle.

W ferworze porannych czynności przyłóżkowych, zabrakło pielęgniarkom ramion dla małego chłopca. Zapytałam, raczej z grzeczności, bo byłam pewna, że odmówią, czy mogę go wziąć na ręce. Tym razem nie odmówiły. Odłączyli od kilku nie podtrzymujących życie kabli i włożyli małego chłopca w moje ramiona. Był taki lekki i wiotki. To tak jakby trzymało się pusty kocyk, bez dziecka. Uspokoił się na moment. Przekręcił główkę w moją stronę i wtulił się jakby mocniej. A może mi się wydawało. Może tak bardzo chciałam żeby było mu troszkę lepiej w moich ramionach, że mi się tylko wydawało. Trzymałam w ramionach umierające niemowlę. Nad łóżeczkiem wisiało zdjęcie kobiety z pięknym chłopczykiem, obok rowerek, taki do odpychania.

Po śniadaniu wypisali nas ze szpitala. Zabrałam swoje nieumierające dziecko do domu. Wieczorem ubraliśmy choinkę. To były najpiękniejsze święta w moim życiu.

Ten tekst powstał po przeczytaniu tego tekstu i odwiedzinach Matki Jedynej na tym blogu…

Nie ma dnia żeby coś mi nie dolegało. Jak nie kac, to rozdwajające się paznokcie, jak nie ból zęba, to depresja poporodowa – cholerstwo się ciągnie latami. A to skręcona noga, a to odrosty, arytmia, przypalona patelnia, zespół suchego oka, zaniki pamięci, zwiędła paprotka i siwe włosy. Zawsze mile widziane więc są porady szczególnie sprawdzone, szybkie, łatwe i domowej roboty. Więc kiedy zobaczyłam to zdjęcie gdzieś tam przez przypadek, pomyślałam, że warto zajrzeć. Wszystko jedno na co te pięć wspaniałych, domowych sposobów. Pewnie się przyda. Nie dziś, to jutro.

Jest warzywo i nabiał. Jajko i ogórek. Warzywo dość pospolite, dostępne w mojej lodówce. Skutecznie gasi pragnienie i do tego ma mało kalorii. Jajko wiadomo, lecytyna, witaminy i aminokwasy. Zdrowie na talerzu. Czy na pewno na talerzu?

Na końcu zobaczyłam ten obrazek i podpis, że te jajka z ogórkami to na zwisy piersiowe. Na obrazku powyżej widzicie państwo różne fazy zwisu, w kolejności raczej pesymistycznej. Ostatnia pierś szczególnie osowiała aż jej sutek wklęsł z przygnębienia. I podpis, że to już stan „poważny”. Smutno mi się zrobiło, ale też się zamartwiłam o swoje. Do którego obrazka pasują moje? Ile jajek i ogórków mam skonsumować? No cóż…moje nie nadają się do żadnej tabelki i żadnych porównań. Są niemierzalne, żeby nie powiedzieć nienamacalne. Ale na pielęgnację, choćby tylko skóry, w miejscu występowania piersi u innych kobiet, nigdy nie jest za późno ani za wcześnie. Czytam więc. Po pierwsze, nie jemy. Miksujemy żółtko i ogórek i taką mieszanką smarujemy nasze już-nie-tak-sterczące piersi. I rezultaty mają być po tygodniu. Jak po tygodniu, to i ja spróbuję. Kolorystycznie pasta nie zachęca. Mniemam, że trzeba się położyć płasko i pastę na piersi nanieść. Tak też zrobiłam. Zimna jak cholera. Ale tylko przez chwilę, bo wzięła się pasta i spłynęła przestrzeniami międzyżebrowymi. Znalazłam pastę gdzieś pod sobą i nałożyłam po raz drugi. Staram się nie oddychać. Ale piszą, że minimalnie należy trzymać pół godziny. Nie dam rady. Oddycham. Pasta spływa ponownie. I po zabiegu. W sumie jak nie ma co wisieć, to i sterczeć nic nie będzie. A może jednak zjeść było tę pastę.

Comfort food to po angielsku jedzenie na poprawę nastroju. Jedzenie takie przywołuje miłe wspomnienia i zabiera nas w nostalgiczną podróż do chwil, nierzadko z dzieciństwa, które kojarzą nam się z bezpieczeństwem, komfortem duchowym i spokojem. W wiadomo jakiej encyklopedii było napisane, że często takie jedzenie charakteryzuje się łatwością przygotowania i wysoką zawartością węglowodanów. Nie za bardzo czaję z tymi węglowodanami, ale z łatwością przygotowania się zgadzam. Przejdę nawet o poziom wyżej. Wyższy poziom łatwości przygotowania to nieprzygotowanie jedzenia. Według mnie, jedzenie na poprawę humoru to takie, którego nie musisz przygotować. Ktoś to zrobi za ciebie. I dla ciebie. Muszę tutaj zdementować pochlebne, acz nieprawdziwe, pogłoski jako żem druga Martha Stewart. W kuchni się nie realizuję. Gotować nie lubię. Umiem, bo jak coś robię, to lubię umieć i gotuję, bo zawsze jakieś otwory gębowe do zatkania się znajdą. Zdecydowanie wolę jednak jak ktoś to za mnie robi. Najlepiej żeby mama. Moje najbardziej komfortowe jedzenie to kluski tarte, zwane w moim domu kluskami szarymi żeby je odróżnić od klusek białych, czyli śląskich. Kluski tarte, koniecznie z sosem grzybowym i buraczkami. Jak byliśmy mali, mama przed podaniem kroiła nam te kluski na kawałki i rzucała łychę buraczków na kluski tak że się sos robił czerwony. Ślinianki mi już wariują… Za każdym razem kiedy jechałam z Niemiec do Polski, mama kazała meldować się pod Opolem żeby mogła wstawić wodę na kluski. Cieplutkie czekały na stole kiedy podjeżdżaliśmy pod dom. I tak usiadłam i jadłam i jadłam…

Życie na wsi było proste. Siało się zboże wiosną, zbierało latem, zawoziło się zboże do młyna, przywoziło mąkę, zawoziło mąkę do piekarza i przez cały rok, raz w tygodniu, miało się chleb. Co piątek cała wieś pachniała świeżym chlebem. Na rowerze zapylałam na koniec wsi do piekarza po cztery bochenki chleba – dwa na każdą stronę kierownicy. Babcia robiła krzyż na chlebie i kroiła kromkę. Mnie nie pozwolili kroić. Moje pajdy były niezgodne z dopuszczalnymi jednostkami miar dla ciepłego jeszcze bochna chleba. I dobrze. Dostawałam kromkę chleba z masłem i miodem od dziadkowych dziesięciu pszczół. Szczęście…

Bezy z przesadną ilością bitej śmietany stały się jedzeniem na poprawę humoru dzięki trzem pałom z rosyjskiego w ciągu jednej, czterdziestopięciominutowej lekcji. W czasach ciemnoty metodycznej takie rzeczy się zdarzały. Mnie częściej niż innym. Oddana klasówka – pała, niezapowiedziana poprawa spałowanej klasówki – druga pała, pyskówka w temacie niesprawiedliwego spałowania – trzecia pała. Pociągając smutnym, czerwonym od płaczu nosem, usiadłam z przyjaciółką pod płotem Zakładu Remontowo-Montażowego mojego taty. Po drodze kupiłyśmy bezy z przesadną ilością, lekko przykwaskowej bitej śmietany. Nie dało rady ugryźć. Można było tylko przycisnąć i czekać aż piana się osunie i wpadnie do ust. Do ust leżących pod płotem. Leżących ze śmiechu. Dostałyśmy takiej głupawki, że trzy pały z rosyjskiego poszły w zapomnienie. Dwie z matmy też. Kiedy teraz dostaję jakąś pałę od życia, wystarczy, że popatrzę na bezy z przesadną ilością bitej śmietany i mi lepiej. Nie kupuję. Do tego potrzebna mi moja przyjaciółka i płot.

Co zrobić kiedy nie ma mamy z kluskami, piekarnia w Starokrzepicach już nie istnieje, amerykańskie bezy są zupełnie nieśmieszne, a potrzeba poprawy nastroju jest? Pozostaje okrojone, skomercjalizowane, zredukowane do białej kulki awaryjne komfortowe jedzenie. Raffaello. Szybki, łatwo dostępny, nie wymagający żadnego wysiłku z mojej strony naprawczak. Uwielbiam tę białą masę otaczającą chrupiący migdał. Najbardziej jednak uwielbiam warstwę wierzchnią wiórek kokosowych. Każdą kulkę odpakowywałam z wielkim namaszczeniem, odwijałam papierek powoli żeby oderwało się jak najmniej śnieżnobiałych, delikatnych wiórek. W Niemczech wystarczyło wyskoczyć do Aldi po pudełeczko Raffaello i wieczór kończył się lepiej niż się był zaczął. W Stanach dopiero kilka dni temu natknęłam się na Raffaello. I z miejsca wmówiłam sobie depresję, zrobiło mi się tak smutno, że tylko jedzenie na poprawę humoru mogło mi pomóc. Trudny tydzień, trudny miesiąc, trudny rok za mną. Zasługuję na Raffaello. To i kupiłam. I rozwijam. Powoli i uroczyście. Przezroczysta folia przyjemnie szeleści, zaraz ukaże się kokosowa kulka. I będę ostrożna, nie pozwolę żeby choć jeden wiórek oderwał się od kulki. A co to? Pod spodem kulki ochronna folia aluminiowa. Po cholerę? Przed czym chroni kulkę Raffaello? Przed włamaniem? Napadem gorzkiej czekolady? Gwałtem napalonej mlecznej? Folia przyklejona do przezroczystego papierka. Przyklejona jakimś superglułem. Trzeba siły użyć. Pociągnąć trzeba. Pociągam i wszystkie wiórki rozsypują się po blacie kuchennym. Został łysy wafelek. To samo z drugim i piątym Raffaellem. I cały, sztucznie wygenerowany, zły nastrój zniknął. Pojawił się prawdziwy. Teraz tylko kluski mogą pomóc…

Janek wiedzie nierzucające się w oczy życie. Mało spostrzegawczy mieszkaniec naszego domu, czy gość przejezdny nawet nie zauważyłby obecność Janka. Sam się sobą zajmie, nakarmi się sam, higienę osobistą utrzyma, teorię względności Einsteina cichaczem przeczyta, gazetę niepostrzeżenie napisze, pogra w tajemnicy w koszykówkę, boczkiem nauczy się sterować jachtem i nic nikomu nie mówiąc zajmuje pierwsze miejsce w szkolnej olimpiadzie geograficznej. I taki mało wydarzony rodzic jak ja traci Janka z radaru, przestaje być czujny i pozwala zdrzemnąć się zmysłom swym rodzicielskim. Na szczęście Janek, w obawie, że się rodzicielsko zupełnie stępimy, odstawia jakąś konkretną szopkę od czasu do czasu.

Jak wtedy, na przykład, kiedy z jego powodu zamknięto na kilka minut całą bazę wojskową w Grafenwoehr. Łaził za mną po sklepie kwiląc słodko: „mogę to, mamo?”. Ja na to, że nie. Mogę to? Nie! A to? Nie! A to? Nie! Kontakt audialny był. Do czasu kiedy kontakt się urwał. Kilka minut bezskutecznych poszukiwań, kilka moich pół-omdleń, żandarmeria wojskowa zawiadomiona, wszystkie bramy zamknięte, wszystkie samochody wyjeżdżające sprawdzane. A Janek siedzi w kącie sklepu z zabawkami i pakuje po kieszeniach Playmobilowe ludziki.

Na przykład wtedy kiedy dostaliśmy telefon od żandarmerii (tak, znów policja!!), że dwóch nagusieńkich sześciolatków biega po bazie i jeden mówi, że ma takie samo nazwisko jak ja. Zwiali z placu zabaw. Ubrania zostawili w piaskownicy.

Albo wtedy kiedy chciałam zrobić dobre pierwsze wrażenie na gronie pedagogicznym i rodzicach pierwszoklasistów. Pierwszego dnia szkoły dzieci miały przynieść rysunek w temacie wakacyjnym. Byliśmy w Warszawie, Krakowie, na wsi, chodziliśmy po górach, smażyliśmy się na włoskiej plaży. Janek powinien być artystycznie przeinspirowany. Rysunku w domu nie sprawdziłam. Niech mnie zaskoczy. No i zaskoczył. Na rysunku, o którym dumnie opowiadał przed zdębiałymi rodzicami była skarpa i jakiś akwen wodny. W akwenie pijany w sztok Bawarczyk, martwy niestety. Między skarpą a akwenem, niesiony halnym, kolejny Bawarczyk, który za chwilę podzieli los pierwszego. Na skarpie ostatni, z nieproporcjonalnie wielkim kuflem piwa w dłoni. „A ten będzie ich ratował, tak?” – pyta z nadzieją w głosie, patrząc na mnie ukradkiem, nauczycielka. „Nie, jak wypije to też skoczy” – oznajmia autor obrazka . Aha! I ważny szczegół, wszyscy trzej mieli pod pachą szkockie dudy. Nawet ten martwy.

Janek rysować już nie lubi, nawet na plaży trudno go przekonać żeby zdjął koszulkę i jest pod ciągłym nadzorem telefonicznym. Poza tym, jest już starszy i głupoty mu nie w głowie.

Jesteśmy w poczekalni małego lotniska z okazji podarowanego mi, krajoznawczego lotu helikopterem. Lot trwał piętnaście minut. Pierwsze dwie podziwiałam widoki. Trzynaście kolejnych minut powstrzymywałam wymioty, bo bujało. Po wyjściu z helikoptera, zwymiotowała i podziękowałam za prezent. Janek grzebie w telefonie. W biurze obok słychać rozmowę.

– Szkielet dinozaura? A skąd to? To ty?

– Nie, myślałem, że to ty…

– Coś nie tak z naszą drukarką.

Spoglądam na Janka. Jego podejrzany uśmiech wymaga mojej interwencji. Zaciągam go w kąt, latarką po oczach, grożę cięciem racji żywieniowych. Złamał się, ale dopiero pod groźbą całkowitego zakazu konsumpcji truskawek. W miejscach publicznego oczekiwania Janek wyszukuje podłączonej do WiFi drukarki i na tę drukarkę wysyła zdjęcie. Zdjęcie, swojego autorstwa na szczęście, szkieletu dinozaura z muzeum w Denver. Z kiepsko ukrywaną dumą przyznaje, że udało mu się już w kilku miejscach. Co mi tam żandarmeria? Ja teraz na FBI czekam…

Miłość do truskawek i kawałek lata starokrzepickiego